روزنامه خراسان نوشت: برنامهای که نامش«هتتریک»است،قراربود زمین بازیاش فوتبال باشد؛ تحلیل فنی،خاطره جمعی، شادی وغمی که یک ملت با توپ گرد تجربه میکند. اما آنچه ازگفتوگوی مزدک میرزایی ومحمد تقوی دراین برنامه پخش شد، شباهتی به تحلیل ورزشی نداشت وورودی خطرناک و بیپروا به حوزهای بود که مستقیماً با جان، امنیت وزیرساختهای حیاتی یک کشورگره خورده است.
ادعای استفاده ایران ازآمبولانس، مدرسه وورزشگاه برای جابهجایی نیروها و سپس این جمله تکاندهنده که «ورزشگاه ونیروگاه بازهم ساخته میشود»، فقط یک نظرسیاسی نیست؛این سخن، عادیسازی وتقلیل مفهوم انهدام زیرساختهای غیرنظامی یک کشوراست.گویی برق، درمان، آموزش و ورزش، قطعات یدکیاند که اگرسوختند، دوباره ازانباربیرون کشیده شوند.
نخستین پرسش بدیهی این است:چرایک برنامه ورزشی باید بهطورمداوم واردچنین ادعاهای امنیتی ونظامی شود؟ اگرقراراست این سخنان درقالب تحلیل سیاسی مطرح شود، چرا دربرنامه ورزشی؟
پرسش دوم عمیقترو دردناکتراست:آیا واقعاً زیرساخت شوخی است؟ آیا نیروگاهی که برق یک شهررا تأمین میکند، ورزشگاهی که خاطره جمعی یک نسل درآن ساخته شده، یا بیمارستانی که جان انسانها به آن وابسته است، صرفاً «قابل جایگزینی» است؟ این منطق سیاه دقیقاً همان منطقی است که درجنگها، راه را برای توجیه ویرانی بازمیکند.
وپرسش سوم، ازهمه خطرناکتر: آیا این سخنان، ناخواسته یا آگاهانه، نوعی آمادهسازی افکارعمومی نیست؟ آمادهسازی برای روزی که اگردشمن به چنین اماکنی حمله کرد،گفته شود «کاربریشان تغییرکرده بود»؟ این همان جایی است که خط میان تحلیل و همصدایی با روایت متجاوزمخدوش میشود.
